ഇരുണ്ട റൂമിലെ
കറുത്ത ഭിത്തിയിൽ
തറച്ചുവച്ചു ഞാൻ
തെളിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി....
നനുത്ത മീശമേൽ
തുളുമ്പി നിൽപ്പതോ
പഴയ ധീരമാം
നിറഞ്ഞ 'ഗൗരവം'.....
ഇതെത്ര മോഹനം
ഇതെത്ര വിസ്മിതം,
ഞെളിഞ്ഞുനിന്നു ഞാൻ
'എനിക്കു'മുന്നിലായ്.....
വിടർന്ന കണ്ണുകൾ
വിശാല ശോഭിതം,
അതീവ സുന്ദരം
നനുത്ത ചുണ്ടുകൾ..,
അതെത്ര കോമളം
വിലാസ ലോലിതം
തുടുത്തിരിക്കയാ-
ണിരു കവിൾത്തടം,
ജ്വലിച്ചിരിക്കയാ-
ണതാണൽഭുതം....
ഞെളിഞ്ഞുനിന്നു ഞാൻ
എനിക്കുമുന്നിലായ്,
ഭ്രമിച്ചിരുന്നു ഞാൻ
തനിച്ചു രാത്രിയിൽ....
...................................
നരച്ച മീശയിൽ
പതിഞ്ഞൊരെൻ വിരൽ
തനിച്ചു മേയവെ,
അറിഞ്ഞതില്ലയീ-
ക്കൊഴിഞ്ഞ യൗവ്വനം,
വരണ്ട ജീവിതം
വരച്ച വാസ്തവം.......!
.....................................
കറുത്ത ചുണ്ടുകൾ
അറുത്തു മാറ്റുവാൻ,
ചുളിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ
ഒളിച്ചുവയ്ക്കുവാൻ
കഴിഞ്ഞിടാതെ ഞാൻ
മിഴിച്ചിരുന്നുപോയ്
എനിക്കുമുന്നിലായ്
കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ....!
2 comments:
ഇതാണാത്മ പ്രശംസ.!
നഷ്ടപ്പെട്ട യൗവ്വനം
നോക്കി ഇടയ്ക്കിടെ
നെടുവീർപ്പിടുക, പ്രതാപ
കാലത്തെക്കുറിച്ചോർക്കവെ
പഴയ പോട്ടം നോക്കി
ഊറ്റം കൊള്ളുക...
അതിനൊരു സുഖമുണ്ട്..
എന്തര്..?
കാലം ചെയ്തൊരു പണിയിതു നോക്കൂ..
ശാലീനത മുറ്റുന്നൊരു വദനം..
സുനിലേ ലോഭം വന്നതിതെവിടെ??
Post a Comment